Al op hele jonge leeftijd wist ik dat ik “anders” was. Maar wat dat “anders” dan precies inhield, waar het vandaan kwam of hoe ik het moest oplossen wist ik niet. Hoe vaak mijn moeder wel niet op een ouderavond te horen kreeg, “Suzanne is wel een druk kind”. Mijn moeder dacht, “ach een druk kind, dat was ik vroeger ook. Ze is een lief kind, doet geen vlieg kwaad. Het zal wel loslopen”. Begrijp me goed, we hebben het hier over de vroege jaren 90. ADHD werd nog niet aan gedacht, want ik was niet hyperactief en ook geen jongetje. Ook als puber voelde ik mij nergens begrepen. Ik noemde mezelf een extravert type; luidruchtig, vrolijk, aanwezig en altijd met 110 dingen tegelijk bezig.

Mijn jong adolescente leven bestond uit, een fulltime job, een bijbaan, theater maken, ik zat bij de brandweer, gaf les bij de jeugdbrandweer, runde een alleenstaand huishouden, organiseerde vriendenweekendjes en ik was altijd onderweg ergens naar toe of ik kwam net terug. Jarenlang was mijn ADHD dus mijn superkracht.

Op mijn 28e haalde dit “snelle” leven mij keihard in. Ik vergeet nooit meer dat ik achter mijn bureau zat op werk, naar het toilet moest en me totaal niet kon bedenken waar het toilet was. Ik werkte daar al een jaar of drie, mijn bureau was niet onlangs verhuisd en het toilet was ook niet ineens verplaatst. Daar was ie; de onvermijdelijke burn-out. Ik kwam thuis te zitten, maar stilzitten is niet echt mijn ding. Dus ik ging, zonder daadwerkelijk iets geleerd te hebben, te snel weer aan het werk.

Maar ik kreeg steeds meer last van het feit dat bepaalde dingen mij niet meer lukte, ik kreeg zaken niet meer bol gewerkt. Normaliter zou je zeggen, dat is de leeftijd, maar op je 28e is dat nog niet van toepassing.

Het duurde dan ook niet lang tot ik mijn baan op zegde. Ik wilde iets doen wat betekenis had. En dus ging ik aan de slag als instructeur. Jarenlang heb ik lesgegeven, met onwijs veel plezier. Hier hoorde ik voor het eerst de term neurodivergent, wat het inhoudt en wat eronder valt. Maar ook hier bekroop me opnieuw het gevoel dat ik “het” weer niet kon waarmaken. Het gejaagde leven en de vele uren reizen, kon ik niet meer bijbenen, dus terug naar een kantoorbaan.

Gelukkig had ik bij mijn kantoorbaan al snel het gevoel dat ik iets goeds deed. Ik hielp mensen met een achterstand tot de arbeidsmarkt aan een baan. Een betekenisvolle baan, die ik, wederom met te veel verantwoordelijkheidsgevoel op me nam. Het was wachten op burn-out nummer 2.

Op dat moment besloot ik dat er drastisch iets moest veranderen. Ik besloot op onderzoek uit te gaan. Het zou mijn levensmissie worden om erachter te komen waarom ik toch steeds het gevoel had dat het mij niet lukte. En dat het leven voor mij te moeilijk was. Later zou blijken, dat dit een hyperfixatie was. Ik kwam terug op neurodivergent en las en luisterde steeds meer over ADHD, specifiek bij vrouwen. Een absoluut feest der herkenning. Ik was niet raar en meer mensen hebben hier last van.

Ik was dertig toen ik de diagnose ADHD kreeg. Ik kan wel gillen als ik me dat bedenk. Ik was dertig.
Ik neem het niemand kwalijk, maar als ik deze diagnose op mijn vijfde levensjaar had gehad, dan was me 25 jaar aan onbegrip, verdriet, leed en gebrek aan (zelf)acceptatie bespaard gebleven.

Mijn verhaal staat niet op zichzelf. Velen mensen met mij krijgen erg laat een diagnose of onjuiste hulp/begeleiding. Dit veroorzaakt veel leed.

Met Key wil ik ervoor zorgen dat de kinderen van nu, sneller begrepen worden en de hulp krijgen die ze nodig hebben. Want het is niet “slechts een stempeltje”, het is een andere manier van communiceren. Voor iemand met een neurodivergentie zelf, maar ook voor de mensen om hen heen.